وَ إنَّ اللَهَ بَعَثَ مُحَمَّدًا صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ فِى وَقْتٍ كَانَ الْغَالِبُ عَلَى أَهْلِ عَصْرِهِ الْخُطَبَ وَ الْكَلَامَ وَ أَظُنُّهُ قَالَ : الشِّعْرَ فَأَتَاهُمْ مِنْ عِنْدِ اللَهِ مِنْ مَوَاعِظِهِ وَ حِكَمِهِ مَا أَبْطَلَ بِهِ قَوْلَهُمْ ، وَ أَثْبَتَ بِهِ الْحُجَّةَ عَلَيْهِمْ . قَالَ : فَقَالَ ابْنُ السِّكّيتِ : تَاللَهِ مَا رَأَيْتُ مِثْلَكَ قَطُّ ! فَمَا الْحُجَّةُ عَلَى الْخَلْقِ الْيَوْمَ ؟ ! قَالَ : فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلَامُ : الْعَقْلُ ، يُعْرَفُ بِهِ الصَّادِقُ عَلَى اللَهِ فَيُصَدِّقُهُ ، وَ الْكَاذِبُ عَلَى اللَهِ فَيُكَذِّبُهُ . قَالَ : فَقَالَ ابْنُ السِّكِّيتِ : هَذَا وَ اللَهِ هُوَ الْجَوَابُ . « 1 » « ابن سكّيت به حضرت امام هادى علىّ النّقى « 2 » عليه السّلام گفت : به چه سبب بود كه خداوند حضرت موسى بن عمران عليه السّلام را با عصا و يَد بَيْضا ( دست روشن و درخشان ) و آلت سحر براى مردم زمانش برانگيخت ؟ ! و به چه علّت بود كه خداوند حضرت عيسى بن مريم عليه السّلام را به آلت طبّ برانگيخت ؟ ! و به چه علّت بود كه خداوند حضرت محمّد را كه صلوات و درود خدا بر او و بر آل او و بر جميع پيغمبران باد به كلام و خطبه‌ها برانگيخت ؟ ! حضرت امام أبو الحسن علىٌّ الهادى عليه السّلام در پاسخ وى گفتند

--> ( 1 ) « : اصول كافى » طبع حيدرى ، ج 1 ، ص 24 و 25 ؛ و كتاب « وافى » طبع اصفهان ، ج 1 ، ص 110 تا ص 112 ( 2 ) مراد از أبو الحسن در اينجا أبو الحسن ثالث است يعنى حضرت امام هادى عليه السّلام . به قرينه اينكه ابن سكّيت ، حضرت أبو الحسن ثانى را كه حضرت امام رضا عليه السّلام باشند ، ادراك نكرده است . و به اين معنى در « وافى » مولى محسن فيض تصريح كرده است . و از اينجا معلوم مىشود كه : آنچه در « احتجاج » طبَرسى و « عيون أخبار الرّضا » صدوق ، كلمه أبو الحسن را مقيّد به رضا كرده‌اند ، تمام نيست .